elfjetwaalfje

Deze morgen mocht de wekker een halfuurtje later. Feestdag in Oostenrijk, dus ook geen cursus voor Lauren.
Lauren probeert me te overhalen `uit` te gaan ontbijten om Ernst niet te storen in zijn slaap met gerommel in de keuken.
Na enig argumenteren weet ik haar te overhalen om toch thuis te ontbijten, maar dan in de living in plaats van in de keuken. Dat is one place away from the bedroom.
En dan ben ik weg, met Evy. 4 x 8 minuten lopen met telkens 1 minuut stappen tussendoor. Het moeilijkste vind ik de tweede loopbeurt overbruggen, daarna gaat het op automatische piloot en voor het laatste stukje weet Evy mij te verblijden met een mix van New Order, Blue Monday, one of my favorits.
Feestdag en mooi weer, joggers zat dus deze morgen in het park. Nordic walkers op leeftijd ook vooral.
Terug naar mijn hotelkamer, douchen, omkleden en terug naar het park. Mijn cachepoging is niet echt geslaagd. Het lukt mij niet alle cryptische raadsels op te lossen en mijn poging om coördinaten te berekenen brengen mij naar een geschikte cacheplaats vol holle boomstammen, maar behalve een lege plastic zak in 1 van de trunks, vind ik niets. Zonder handschoenen en met reiskleren waag ik het ook niet om op de tast op zoek te gaan naar de schat. De zoektocht naar de cache heeft mij zo wat alle plekjes van het Türkenschanzpark laten zien, en dat alleen al is meer dan de moeite waard.
Op naar de keuken dan. Moeder aan het fornuis voor kipcordonbleu met de champignonroomsaus en aardappelen voor Ernst en mij en met gestoofde worteltjes voor Lauren.
Nog even Mika uitlaten en klaar voor de laatste namiddagtrip.
Ik trek er alleen op uit met mijn weekkaart voor tram, bus en metro in de aanslag.
Eerst even een plannetje van de U-Bahn opgehaald en op naar het Donauinsel waar ik een wandeling door het Donaupark maak op zoek naar nog een cache.
Het bruggetje waar hij verborgen zit is snel gevonden, maar het krioelt er op deze zomerse vakantiedag van jonge gezinnen met kinderen. Ongezien loggen is uitgesloten en dus keer ik terug en spoor verder naar de binnenstad. Daar kan je op de toeristenkoppen lopen. Na een pizza uit het vuistje is het tijd om mijn hotelkamer op te zoeken. En morgen is mijn Weens tussendoortje alweer voorbij.

Deze morgen liep de wekker om 7u15 af.
Vroeg ontbijt bij Lauren afgesproken.
Toen ik mijn loopkleren wou aantrekken, was de regen al een feit.
Dat wordt joggen met Evy in mijn oor in de gutsende regen.
Maar eerst ontbijt dus.
Probleem, gisteren was het stikdonker toen ik bij Lauren aankwam, en dit blijkt een tweelingsappartementsgebouw. Twee identieke voordeuren met identieke bel. Wat was de naam van Ernst ook weer ? Ik bekijk de bellabels en meen zijn naam te herkennen, maar de stem aan de andere kant van de parlofoon is beslist niet die van Lauren. Ik verontschuldig mij voor het storen. Bij de tweede voordeur blijkt er geen Ernstnaam te vinden te zijn. Een blanco bel levert ook geen resultaat. Dan maar de GSM bovengehaald, waar een vriendelijke stem mij duidelijk maakt dat dit nummer niet is toegewezen. .
De 0043 verwijderd en tegen de tijd dat ik daar mee klaar was, stond Lauren aan de voordeur om mij erin te laten en Mika eruit.
De buurvrouw bij wie ik per abuis aanbelde komt poolshoogte nemen. Blijkbaar hebben ze hier toch geregeld last van belleketrek.
Een woordenvloed in onvervalst Weens moet mij verzekeren dat het helemaal niet erg is dat ik op de verkeerde bel gedrukt heb. Maar ondanks mijn vraag om iets langzamer te spreken, ratelt de dame gewoon in een vriendelijk mitrailleurstempo verder en verdwijnt dan onder haar paraplu in de straat.
Ontbijt met versgebakken snelbroodjes en hesp (choco voor Lauren).
En dan ... off we go. Lauren naar de cursus Duits en ik joggen in het Türkenschanzpark in de gietende regen. (zoals ze in de brochure van start to run schrijven : bijna -maar dat staat tussen haakjes- alle weer is joggingweer),
Ik moet zeggen, ik ben maar 1 andere gek tegengekomen die in dit weer ging joggen. Andere mensen haastten zich door het park snel naar huis.
Evy moedigt je wel aan, en ik stel vast dat die geleidelijke opbouw echt wel loont.
De mix van muziek is best te pruimen : Coldplay, Justin Timberlake, The Backstreet Boys, ...
Drijfnat op mijn kamertje aangekomen, mij snel gewassen en omgekleed en gewapend met een Wetterse boodschappentas op naar de Hofer (de Oostenrijkse Aldi) voor inkopen. Ik heb Lauren beloofd dat ik de komende dagen zal koken.
Terug bij het appartement tref ik mijn gastvrouw thuis en dus wordt het menu voor vandaag in onderling overleg bepaald (voor de rest van mijn verblijf ook trouwens). ´t Is te zeggen, Lauren kiest voor vogelnestjes met een provencaalse (sorry, op een qwertz-klavier vind ik geen geschikte c) saus met verse aardappelpuree. En zo staat moeder net als thuis aan het fornuis en tovert iets lekkers uit de potten en pannen van Lauren.
Gezien de regen wordt ons namiddagprogramma bijgestuurd.

Iets droger in de namiddag, dus toch naar Prater.
Toegangskaartje gekocht voor het reuzenrad gecombineerd met de dierentuin in Schönbrunn (programma van morgen) en uitgekeken over een grijs Wenen. Een niet-geslaagde foto van ons laten maken door een jong koppeltje en in ruil daarvoor een pracht van een portret gemaakt van hun tweetjes. Kiekjes maken of portretten trekken, het is niet helemaal hetzelfde.
Daarna op zoek naar een cache maar de extra aanwijzingen vergeten. Als er nog tijd over is, spoor ik later deze week nog even terug en doe een nieuwe poging. Het weer is er ook niet echt naar om te cachen en misschien kunnen de Oostenrijkers de caches beter verstoppen
Morgen ga ik op zoek in het Türkenschanzpark waar ik met Evy loop. Ondanks de regen al gezien dat het een heel mooi park is.
Lauren wou mij nog perse mee naar Zanoni & Zanoni, waar zji een reuze chocoladeijsbeker (die ze niet op kreeg) bestelde en waar ik koos voor Apfelstrudel öet een dikke warme chocomelk. We kochten ten lange leste ook nog een paraplu omdat Lauren anders nat tot op haar vel zou zijn in haar deftig jasje. We hadden het geld net zo goed in de vuilbak kunnen gooien. Bij het minste zuchtje wind of een verkeerde beweging slaat de paraplu dicht (nee niet over dus, maar dicht). *****mechanisme maar we bleven toch redelijk droog.
Vanavond sushi aan huis besteld. Bel jij maar zegt Lauren, jouw Duits is beter dan het mijne. Dat is misschien mogelijk, maar het Duits van de sushimaker is dan weer niet superverstaanbaar. Hij heeft in elk geval onze bestelling via de telefoon begrepen en netjes op tijd afgeleverd.

Gisteren

Mijn eerste vlucht.
Eentje met Skyeurope van Brussel naar Wenen, dik anderhalf uur vliegen.
Goed meegevallen, maar nog al wat tijd moeten `verwachten`
De vergadering in Brussel was vroeger klaar dan gedacht, dus was ik om 4 uur al op de luchthaven.
Even Brussel in om te shoppen was met de bagage immers geen optie.
Ik heb de tijd dan zoek gemaakt met het observeren van komende en gaande reizigers.
Een boeiende bezigheid zonder meer.
Rij 7 zitplaats F was mooi aan het een vensterke.
De kleuren boven de wolken bij zonsondergang waren prachtig en de maan die eerst zachtgeel, later helgeel tegen de donkerwordende hemel afstak.
Bij het dalen boven Wenen, lag de stad vol lichtjes onder ons. Als verlichte ronde O herkende je het reuzerad in het Praterpark.
Bagage ophalen, Lauren omhelzen, Mika knuffelen en met de bus naar de Schwedenplatz. Taxi naar Laurens appartementje, met een taxichauffeur die nog nooit van deze straat gehoord had. Dan maar een naburige grotere straat opgegeven en uiteindelijk -je gelooft het of niet- met mijn outdoorGPS de taxichauffeur naar het juiste adres geloodst.
Even iets drinken bij Lauren (water dus ) en dan een kort wandelingetje naar mijn Hotel-Pension, een straat verder.
Ondanks het late uur mocht ik er nog in. Toeristenpapieren ingevuld en naar bed.
Slapen was een ander paar mouwen, in een vreemd bed is het altijd even wennen.

Op de luchthaven een smske ontvangen dat er een bericht op de voicemail was.
(ik dacht manlief, maar neen)
Een dame uit de zone 056 wil voor vrienden op de fiets komen logeren.
Hiep hiep hoera, mijn eerste logees.
Thuiskomen, schilderen en behangen dus, want ze komen met 4.